Açılan Zor Kapıların Arkasında Yakalanan Yaşam

14 Ağustos 2009 19:50

Yorum Sayısı :0 Okunma : 297

Bir tanıdığını hastanede ziyarete giden adam , yanlış koğuşa girmiş , fakat orada yaşlı ve yalnız bir hasta görünce bırakıp gidememişti. Yaşlı hastayla ilgilenip biraz muhabbet eden adam, yüzü kırışmış, ellerinin derisi çalışmaktan aşınmış hastanın , en fazla duruşundaki sakinlik, vakar ve olgunluğu hayretle karşılamıştı.

Adam, kendisiyle bir saat muhabbet ettikten sonra vedalaşmaya hazırlanırken yaşlı hastanın söylediği bir sözü , büyük filozofların söylediği sözler kadar önemli gördüğü için , o günden sonra herkese tekrarlayıp duracaktı.

Şöyle demişti yaşlı adam ve yalnız hasta:

’kötü günleri , diğerlerinden daha zor açılan kapılara benzetirim. Fakat en zor açılan kapılar bazen en güzel yerlere çıkarlar. Kapıyı açıp içeri girmeden fikir yürütmek doğru olmaz.’

Kötü günler, yaşanan çirkinlikler, hayal kırıklıkları, başarısızlıklar, mutsuzluklar da yaşamımızın birer parçasıdır. Bazen kötü başlangıçlar güzel şeylerin devamı şekline dönüşebilir. Yanlış yapılan bir hareketin ardından doğruları görmekte mümkündür. Zorluklar olacaktır elbette hayatımızda ama güçlükle, fedakarlıklar yapılarak elde edilen şeyler bizim için o kadar anlamlıdır ki kaybetmeme savaşını yaşarız çoğu zaman.

Yılgınlığa yer yok bu yaşamda ….zor mu açılıyor kapı, açılmıyor mu? Çilingiri biziz, uğraşmalıyız, açabilmek için anahtarlarımız, sevgi, yaşama bağlılık, direnmek, kazanmak… kaybedeceğiz de kimi zaman, ama yeniden bir daha denemeliyiz…yok ki başka alternatifimiz…Beni hiçbir şey hayatımdan bezdiremez… çünkü zorluklarım ve baş edemediğim her olay bana daha da sıkı sarılmam için bir empozedir yaşam adına…daha iyisine, gerekirse daha zor koşullara…biliyorum ki zor elde edilen şeyleri kaybetmeme mücadelesi daha da kuvvet veriyor bize, direnç katıyor gücümüze.

Hayatımızın kapıları çok yeter ki zorluklar bizi yıldırmasın…. Deneme gücü olsun yüreğimizde ve beynimizde. Hepimize uygun açılacak bir kapı bulunur elbette. Yaşama doğarken bir kazanç ile başlarız, anne ve babamızın sevgisi ile üreyen ve dünyaya gelen, birer sabiyizdir hepimiz..... acılardan uzak, zorlukları bilmeyen, yani hiç bir şeyden habersiz büyümeye başlarız.. ta ki kendi ayaklarımız üzerinde durup, kendi kararlarımızı almaya başlayana kadar.

Çoğumuz aile sevgisi ve terbiyesi, desteği, manevi gücü ile, yani çocukluğumuzu yaşayıp, gençliğe adım atana kadar onların kanatlarının sıcaklığı ile yaşarız da, hep de böyle sürüp gidecek kolaylıkta sanırız yaşamı.Oysa neler bekler bizi, nasıl zorlu kapılardan geçip, neler yaşayacağımızın düşünü bile barındıramayız yüreklerde ve aklımızda...

Herkes şanslı değildir, bazı yoksunluklara yada eksikliklerimize kader de diyebiliriz.Maddi manevi gücü sağlayacak bir ailesi olmadan, değerleri verebilecek bir ortamdan yoksun pek çok insan vardır aramızda. Ama dediğim gibi belirli bir çağa gelene kadar yaşanan tüm terslik ve zorluklar pek anlam taşımaz, çünkü derler ya ' gençlik vardır serde' çok doğru.

Ancak bir şeyler isteme arzusu içimizde yerleşince başlar o zaman zorlu bir sınav hayat yolunda. İçimizde var ise direnme gücü, hayat ile savaşım duygusu, elde etmek istediğimiz olgular için zorlu kapıları aralama ve açma yolunda işte o zaman başlar mücadele..Kimi zaman kilitsiz kapılar çarpar elimize, yüzümüze, gönlümüze kapatılır....

Eğer yaşamayı seven bir fert isek, zorluklar, güçlükler, hatta kayıplar bile tutunmak için hayata birer kamçı olmalıdır. Öyle yılmak, pes etmek ne getirir bize umutsuzluk, keder...ardından kim bilir ne karamsar duygular... itemem ben hayatı ...seviyorum çünkü.Yüreğinde sevgi olan; yaşama ve insanlara karşı , hele de istediklerini elde etme duygusu taşıyan herkes mücadele edecek, yok başka çaresi hayatı devam ettirebilmek için.

Evet kaybettiğim sevdiğim insanlar oldu, sevgilerinden yoksun kaldım..Baba sevgisi tatmadım ama annemi canımı verecek kadar çok sevmeyi öğrendim, tabi ki ailemin diğer fertlerini de. Yoksun kalındı, zorluk çekildi, ayrı kalındı…ne vardı elde olan şey biliyor musunuz sevgi ve yaşam.Mücadeleyi, zorluklara göğüs germeyi, elde etmek için bir şeyleri annemin çocukları için verdiği yaşam mücadelesini örnek aldım, her zaman.

Şimdi mi! Kırk küsurluk bir yaşam.. yolun yarısı çoktan tamamlanmış…Tam tamına yirmi dokuz yıllık bir çalışma hayatı ve hayat mücadelesi, neler yaşanmadı ki… hiçte kolay değildi bu günlere gelmek…. on yedi yıllık güzel ve paylaşımları hoş olan mutlu bir evlilik….ailemden ayrı kalmak….yaşama ortak edilen arkadaşlıkların ihaneti.. kayıplar…yitirmeler.. Hayat zaten zorlu bir sınav ise önümüze açmak üzere sunulan kapıların açma kilidi ve şeklide bizim seçeneğimiz. Ben yaşamayı ve zorlukların beni yıldırmamasını seçtim. Eğer böyle olmasaydı şu anda ben bu satırları sizlere yazamazdım, böyle bir şansı kendim yarattım.

Arkadaşlar ben bunları parmaklarıma engel olamadan, klavyemin tuşlarını sanki onca yaşanmışlığımın uzun, ama çok uzun metrajlı bir film olduğunu hatırlayarak, ama kısa bir çekim gibi hızla akıp giden yaşamın gerçek bir hikayesi, benden alıntıdır.

Hayat sizlere daima kolaylıklar getirsin, zorluklara dayanma gücü versin, kayıplarınız zamanlı olsun ki fazla acı vermesin… kaybedilenlere değil de kazanacaklarımıza doğru ilerleyelim….

Zor kapılardan hepimiz geçiyoruz, açılamayanların arkasında gözyaşlarımı akıttığım çok olmuştur, utanmadan, insancılca kimi zaman acizlik, kimi zaman hırstan…rahatlattı.. duygularımı yumuşattı… aklı selim düşünme derler ya kararlı olmaya itti. Zorluklar karşısında yılmamaktır beni yaşatan, daha çok hayata asılmama sebep olan.
Kendi aklımca alınan kararlar doğrultusunda bir yol çizmişim o nedenle iş ve özel hayatımda saysam üç beş yardım isteğidir beni sevenlerden..iyi ki sevgimi vermişim kendimi sevdirmişim.

Bu çıkarsız, insanca duyguların bana geriye dönüşünün olabileceğini hiç hesaba katmamıştım …yoksa kim benim için kendini riske atardı…Yardım aldım işim konusunda…bana kapıyı kapatmaya çalışanların suratına ben kapattım kapıları…onun için ayaktayım ve hala çalışma hayatım devam ediyor... tabiki teşekkürü ve minnet duygusunu unutmayarak ....

Bazen pas anahtar gerekli bizler için… nerde nasıl ne zaman ne yaşayacağımızı bilme gibi bir kehanetimiz yok.. kimin ne zaman nerde zor anlarda yardım ve destek vereceği de belli değildir…onun için her zaman sevgiyle yapılan yatırımlar, her şeyden daha fazla faiz getirir insana … çaresiz kalındığında hani derler ya ‘’ Hızır gibi yetiştin’’olmalı insanlık klasörümüzde.. olmalı ki dosyaları karıştırırken işte bu diyebilmeliyiz... zor anın kolayca atlatabileceği takviye desteğiyle…

Özelimde ise hayat arkadaşımla verdiğimiz’ karar verdik,dönüşü yok, ölene kadar’ sözüne sadık kalarak, her yerde her zaman her türlü zorluğa karşı diyerek ....bir yaşam mücadelesidir devam ediyor… her şeye rağmen yaşamak çok güzel .... açılan zor kapıların ardından göz yaşı da olsa, bazen kayıplar verilse de... sonunda bizim azim, direnme, çabalama, bir kez, on kez.... tekrar tekrar... yeniden başlamak... denemeler hayat derslerinde... isteğimize en uygununu bulana kadar…nefes alıp yaşıyor olmak çok güzel...

Çoğu zaman anahtar bizim parmaklarımız ucundadır.. ..tam istenilen olmasa da , uygun bir kapı bulana kadar açıp kapamaya değer.