HANGİ YAŞTA  HANGİ  OYUN VE OYUNCAKLAR ?

3-5          YAŞ:

-         Fantezi ve keşfetmeye ( evcilik,okul oyunları ile bebekler, mutfak ve doktor muayene aletleri ),

     -   Dil gelişimine ( renkli tuşları olan piyano, müzik ve öykü kasetleri,                  kuklalar... gibi ),

-         Aritmetiğe hazırlamaya ( resim ve sayı eşleme oyunları ; domino, kızma birader ve sayı kartları ) yönelik oyuncaklar.

5-8          YAŞ:

-         Toplumsal gelişim ve işbirliği ile ilgili ( top, seksek, dama, minyatür arabalar),

-         Bilişsel beceriler ve algısal hareket becerilerini sağlayan ( maketler, yap-boz oyunları ),

-         Yaratıcı anlatıma yönelik ( parmak boyası, kağıt hamuru, karakalem, suluboya ya da pastel boyalarla resimler, oyun hamurları, sessiz sinema gibi oyunlar ) oyun ve oyuncaklar.

9-12     YAŞ:

-         Sorun çözme yeteneklerine ( karmaşık masa üstü oyunları ve video oyunları ),

-         İnce ayrıntı hareket becerilerine ( küçük parçalı,karmaşık yap-boz oyunları, üç boyutlu model uçaklar, uzaktan kumandalı araçlar, kumaş boyama, ağaç işleme ve akvaryum bakımı ),

-         Stratejik yeteneklere ( sözcük türetme, monopol tenis, ping-pong ve atari... gibi ) yönelik oyun ve oyuncaklar.

12     YAŞ VE ÜZERİ

-         Soyut düşünme ve akıl yürütmeye ( basit mikroskop ya da teleskop, kimya ya da elektronik setleri... gibi ),

-         Bağımsız yaşam becerileri kazanmaya ( yürüyüş, bisiklete binme ve kamplar... gibi ) yönelik oyun ve oyuncaklar önerilmektedir

REHBERLİK SERVİSİ

     ÇOCUĞUN ÇEKİNGENLİĞİNİ YENMESİ İÇİN

EVDE

-         Çocukla eşit, demokratik, kaliteli bir iletişim kurulmalı. Bu anne ve babanın  da istismara uğramadığı, kendi ihtiyaçlarını ifade edebildiği , çocuğun ihtiyaçlarına kulak verilebilen bir ilişki olmalı.

-         Evde çocuğun bireyselliğini ortaya koyabildiği, bunun için yargılanmadığı , suçlanmadığı, etiketlenmediği bir atmosfer oluşturulmalı.

-         Anne baba çocuğa model olmalı.

-         Anne baba çocuğu sözel olarak sık sık taktir etmeli.

-         Çocuğun kapasitesinin altında ve üstünde beklentilerden kaçınılmalı.

-         İyi niyetli bile olsa karşılaştırma yapılmamalı. Bu çocuğu tekrar çekingenliğe iter.

-         Çocuğun başarması için ilgi ve sevgi göstermeli, taktir ve kabul etmeli.  ( Unutmayın iletişim biçiminin kendisi sevgiyi göstermenin yoludur.)

-         Profesyonel yardım almaya açık olunmalı.

OKULDA

-         Öğretmen çocuğa sosyal etkinlik alanı yaratmalı. Eğitimci birebir kendisi grup oyunları yaratıp o çocuğu işin içine katmalı, arkadaşlarını yönlendirmeli.

-         Çocuğun arkadaşlarından pozitif geri ileti alabileceği atmosfer ve alanlar yaratılmalı.

-         Öğretmenin kendisi de çocuğu sözel olarak taktir etmeli.

-         Sınıf içinde de karşılaştırmalardan kaçınılmalı.

-         Öğretmen her çocukla ikili bir ilişki, etkin bir iletişim kurabilmeli. Çünkü anaokulunda ve ilkokulda ikili ilişki kurulamadığında çocuk orada eriyor, kayboluyor.

-         Çocuğun daha yakın ilişki kurabildiği öğretmenin derslerinde o ilişkiden yararlanarak çocuğun o alanda başarılı olması sağlanabilmeli. ( Örneğin spor öğretmenleri, branş öğretmenleri ve bunun gibi eğitimciler.)